Stormachtige Avond

Jaren geleden hadden we elkaar op reis ontmoet, vier koppels in het zonnige Frankrijk. Sindsdien waren we vrienden gebleven. Rob en ik hadden wel al een scheiding achter de rug, maar Alex en Frank waren bij hun vrouw gebleven. Soms één-, soms tweemaal per jaar spraken we met elkaar af, en dit keer was het bij mij thuis. Die avondjes waren altijd gezellig en werden soms heel vroege morgendjes. We hadden er een wijn- en kaasavond van gemaakt en waren nu bezig de laatste flessen wijn leeg te kuisen.

Het moet zo rond een uur of twee ’s nachts zijn geweest toen we buiten lawaai hoorden. Het was koud buiten en eerst dacht ik dat het de wind was want ik woon dicht bij de kust en dan zijn stormen niet uitzonderlijk. Pas toen ik stemmen hoorde, ging ik buiten kijken. Op het eerste zicht zag ik niets en toen ik wou binnengaan hoorde ik weer stemmen. Bij nader toezien bleken die te komen van twee vrouwen die rond de voorband van een wagen aan het zoeken waren. Eén van hen, Annette zo leerde ik later, had haar autosleutels laten vallen. Buiten kon je niet veel zien en ik ging mijn vrienden halen om te helpen zoeken, maar hoe we ook zochten, autosleutels vonden we niet.

Ik wou juist mijn zaklamp gaan halen, toen ik, een stuk verder, iets zag blinken. Het bleken de autosleutels te zijn die waarschijnlijk door de stormwind een stuk verderop geblazen waren. Ondertussen hadden we het allemaal erg koud gekregen en voor we naar binnen stapten zei ik tegen de vrouwen dat, als ze dat wilden, gerust nog even naar binnen mochten komen om zich op te warmen. Annette zag dat onmiddellijk zitten, maar haar vriendin, Gonda leek een beetje wantrouwig. Annette rilde echter van de kou, trok haar vriendin mee naar binnen en ik zag dat iedereen blij was weg te zijn uit de bijtende wind.

“We houden het bij één amaretto”, zei Gonda toen ik hun vroeg wat ze wilden drinken. Terwijl ik hun glazen brachten vertelden ze dat ze uit waren geweest en veel gedanst hadden die avond. Ik wist dat er in mijn buurt dikwijls feestjes werden gegeven. Door de warmte had Annette haar jas reeds uitgedaan en ik zag dat ze hoge hakken droeg, nylons met naad, een kort lederen rokje en een groen truitje. Ze had halflang roodzwart haar, een vrijmoedige blik in haar groenblauwe ogen die mooi aangezet waren en leek heel rondborstig. Gonda was een stuk groter, had donkere ogen, vrij slank maar ook rondborstig, hoewel niet in dezelfde mate als haar vriendin. De amaretto maakte de tongen los en weldra waren we met zijn allen leuk aan het kletsen.

Annette en Gonda waren allebei gescheiden, achter in de dertig en een keer per maand gingen ze er samen op uit. Ze woonden in hetzelfde appartement in de naburige gemeente om de kosten te drukken, waren al vriendinnen sinds hun jeugdjaren en werkten in een grote supermarkt. Het klikte direct tussen ons, Annette en Gonda en toen ik de wijn nog eens ronddeelde, namen zij nog een amaretto.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *